GORA, GORA, GORA, GORA , IE IE IE!

Asterokoari gogotsu heldu diozuela badakidanez, beste egiteko bat jarriko dizuet datorren ostiralerako. Ea sarean ehizatutako argazki honek zer iradokitzen dizuen. Tik tak, tik tak!

ZURE BEGIEK MINTZEN NAUTE

Betazaletan egosterako
gaiztotzen diren ametsak,
gabeziari eskainitako
paisaiak dira guretzat
zure bi begi berdeetako
begirada zuri-beltzak.

NIREKIN JOLASTU NAHI?

Gaurtik aurrera, astero-astero egiteko bat jarriko diot neure buruari: sarean argazki esanguratsu bat aurkitu eta astebeteko epean sormen lan bat ontzea (bertso, olerki nahiz gogoeta-saiakera bidez). Baina, neure buruari bakarrik ez, zuei ere erronka bera proposatu nahi nizueke. Astebete, duzue, beraz, gaurko argazkiak iradokitzen dizuena hitzez azaleratzeko. Bost segundo gutxiago geratzen zaizkizu. Tik, tak, tik, tak...

IRUZKINAK EGITEKO AITZAKIARIK EZ

Zuetakoren batek helarazi didan bezala, arazoak izan dituzue nire sarrerei erantzun eta zuen iruzkintxoak egiteko. Nahi ordurako ez, baina, azkenean lortu dut zuen eta nire arteko bidea sasiz arintzea. Ekarpenik egin nahi izatera, Comentar como jartzen duen tokian zuen izena edo anonimo jarri besterik ez duzue. Gustura irakurriko ditut!

IKASLEAK IKASKIZUN

Baditut hiru ikasle martxorako ikasturtea amaitutzat eman zutenak. Lehen bi klase orduetan iratzargailuak zapuztutako ametsa luzatzen ahalegintzen ziren, atsedenalditik bueltan arratsaldeko egitekoak zehazten, eta azken txirrinaren aurretik, begiradarekin euliak ehizatzen. Gogoa eta zangoa elkarrengandik hain urrun dituztenentzat gogorra behar du zazpi klase orduko egunerokoak. Irakasleoi baina, ikasle guztiengan arrastoa uztea dagokigu. Halaxe eskatu nien behin, ekaineko azterketetarako ez bazen, bizitzarako prestatzen utz ziezadatela. Bakarrizketa umoretsuak irakurtzen inoiz, esaldi zirraragarrien inguruan gogoeta berriak zirriborratzen aldika, denboraren bestelako kudeaketa batean murgilduta dabiltza aspaldion, asebeteago. Baita neu ere. Pasa den egunean ardura/kezka hori neuregain zergatik hartzen nuen galdetu zidan hiru ikasle horietako batek. Barruak hala agintzeaz gain, maite zaituztedalako erantzun nion. Malko bat irristatu zitzaion masailean behera. Aditz taula eta dialektologia saioekin baino barrurago iritsi nintzaion, nonbait. Asmatu dut, inondik ere!

MARIO BENEDETTI

Sin dejarte escribir el último verso
se ha estrellado el universo
síntoma de un mal presagio
el alba sangra su epitafio;
es vavio, impotencia lo que siento
¡Ai, si pudiera recomponer el tiempo!
¡Maldito destino! ¡Maldita suerte!
¿Cuantas vidas debemos a la muerte?

Eskerrik asko Mario!

ZORIONEKOA NI. ETA NIRE ARREBA!

Iragan otsailean banatu ziren Beasaingo Idazlan Lehiaketari zegozkion sariak. Aurten ere asko dira irudimenaren zoko ezkutuenetik epaimahaikideon bihotzeraino iristea lortu duten hitzak, arkatzez zirriborratutako eskemetatik tipografia dotorez apailatutako liburuxketara jauzi egingo dutenak, udaberrian eskualdeko irakurleon begietan hilezkortuko direnak.

Sari-banaketara ordurako iritsi banintzen ere, hanka punttetan jarraitu behar izan nituen sarituen joan-etorriak. Mutila, neska, neska, neska, institutuko irakaslearen semea, D.B.H.ko irakaslearen alaba, neska, neska, neska, gure lankide baten semea… Bai, neskak (mailaren batean saritu guztiak neskak zirela uste dut) eta inguruko ikastetxeetako irakasleen seme-alabak izan ziren jendartetik garaikurretarainoko bidea maizen egin zutenak. Sari-banaketa amaitu eta aho-gozagarriekin tematuta nenbilela, ni ere hala nintzen, duela zapi urte, poesian eta hitz lauz, bi generoetan, nabarmendu nintzenean, neska eta irakaslearen alaba xuxurlatu zidan bost minutu lehenago arreta eman zidaten datuen inguruko hausnarra nirekin partekatu nahi izan zuen ahots haragituak. Bai, eta nire arreba! Belarritik belarrirako irribarre zabal batean borobildu zitzaizkidan bokal eta kontsonanteak, gibelean nuen gogaidea Irati, arreba, zela jakitun. Izan ere, Iratik askotan entzun behar izan du sariketetara aurkezten zituen lanak anaiak egiten zizkiola, nik nireak aitak egiten zizkidala entzun behar izan dudan bezalaxe.

Egiten laguntzetik egitera baina, badago aldea, badagoenez. Inori ezer egiten dionak, egitera baino mugatzen ez bada behintzat, laguntza kaskarra eskaintzen du, eta nago bertso, ipuin, olerki edo artikulu hau berau itxuraz idaztera nekez iritsiko nintzela nire sormen lanak beste norbaitek egin izan balitu. Hori bai, zergatik ukatu, idazten hasi berritan aitarekin xehatzen nituen pertsonaien nolakotasun eta istorioen nondik norakoak; aitarekin ortografia eta puntuazioari zegozkienak. Zorionez, beti izan dut hurrean, bolalumari eragin eta orrialde zuriak belztu gabe, iritzi eta aholku mailan niri esku bat botatzeko beti prest izan denik. Jakinda munduratzen denik ez omen, eta nik ere inguruari eta ingurukoei zor diet dakidantxoa. Eta nor hurbilagorik gurasoak baino? Gurasoek, izan irakasle edo arotz, seme-alaben bidelagun izan behar dute, mundua izendatzen irakatsiko dieten ahots; idazketarako, matematiketarako, bizitzarako, zernahitarako prestatzen lagunduko dieten maitasun iturri.

Logaritmoak ebazten aitak laguntzen dizula? Platonen idatziak ulertzen amak? Lehenengo maitasun poema ontzen anaiak? Ez lotsatu harrotu behar zenukeenaz.

Zorionekoak gauero-gauero ipuinen bat entzunez lokartzen zareten haurrak, begi-belarriak zabaltzen, bide berriak urratzen laguntzen dizueten gurasoak dituzuenak. Zorionekoa ni. Eta nire arreba!